Een Ode aan Scheveningen

Een Ode aan Scheveningen uit het diepst van mijn hart.
Scheveningen Bad, Scheveningen Dorp, Scheveningen Haven. Zon, zee, zand, duinen, vertier en een haven. Als kind kon ik er spelen, je had verder niets nodig, het strand, de duinen, gelegenheid om te vissen, het was er allemaal.

Scheveningen Bad, wat is er van jou geworden?

Gevers Deynootplein

Willem van de Poll / Gevers Deynootplein 1959.
Nationaal Archief, 2.24.14.02 254-4008, licentie CC-BY-SA.

De eens zo mondaine badplaats met een kustlijn met prachtige gebouwen, een schitterend open plein met allure, een bruisend uitgaansleven en heel veel fantastische artiesten, is verworden tot een plek met heel veel foeilelijke betonblokken en zonder al te veel vertier.

Als Tiener/Twen kon je stappen tot midden in de nacht in zoveel gelegenheden dat het ondoenlijk was deze allemaal op een avond/nacht te bezoeken. De “oude” Bowling, de Pam Pam, Palais de Danse, de Vliegende Hollander, gewoon teveel om op te noemen, waren enkele van de gelegenheden waar ik graag kwam en natuurlijk niet te vergeten het Kurhaus en het Kurhaus Paviljoen en het Circus waar talloze artiesten hebben opgetreden. Ook uit eten gaan was een feest met bij mij op de hoek een kwartet Oosterse Restaurants. Ook buurtcafeetjes waren ruimschoots aanwezig.

Kust Scheveningen

Bert Verhoeff / Anefo Storm aan de kust 1977.
Nationaal Archief, 2.24.01.05 929-4396, licentie CC-BY-SA.

Scheveningen Dorp, waar is je vrolijke uitstraling gebleven?

Was het eens een levendig dorp, nu heeft ook hier de tand des tijds toegeslagen, is de gezelligheid ver te zoeken en is er enorm veel leegstand. Als grootste bron van ergernis noem ik bij deze de Keizerstraat waar ik in het verleden heel veel leuke uren heb doorgebracht in onder andere Willy’s Taverne voor een biertje, bij Henk Reyman (de Mosselman) een pannetje Mosselen verorberen en uiteraard niet te vergeten de andere Horeca gelegenheden in de straat die steevast konden rekenen op een volle bak en waar het altijd gezellig was. Blijkbaar kan dat in deze tijd niet meer en hebben mensen andere prioriteiten.

Keizerstraat

Keizerstraat.
Collectie Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, Amersfoort, objectnummer [164.055]

Wil ik het nog niet eens hebben over de verdere veranderingen zoals “de Woeste Hoogte”, dat was toch een begrip in Scheveningen, een buurtje waar iedereen voor elkaar klaar stond.

Scheveningen Haven, is ook helaas niet meer wat het geweest is. Ik ga het hier niet over visserij hebben, daar weet ik veel te weinig van en hebben anderen veel meer verstand van dan ik. Wel wil ik het even hebben over de gezelligheid van weleer met altijd bedrijvigheid, in en uitgaand scheepsverkeer en natuurlijk vlaggetjesdag. In de Oude en in de Nieuwe haven was altijd wel iets te zien en/of te beleven. Destijds even bij Kegge binnenwippen voor een vers warm gerookt / gestoomd visje na een avondje stappen, het kon allemaal.

Scheveningse Haven

Hans Peters / Anefo Haringschepen in Scheveningse haven 1977.
Nationaal Archief, 2.24.01.05 929-2541, licentie CC-BY-SA.

Het Eiland Vlook

Wat ik hier ook niet wil vergeten is het Eiland Vlook. Het eiland Vloek (Vlook) was een woonwijkje omgeven door zee, Haven, sluizen en duinen. Eigenlijk was het een schiereiland. Het was een geweldige plek voor kinderen om op te groeien en van menig Scheveninger heeft daar zijn of haar wieg gestaan.

Het was een wijkje dat heeft bestaan tot eind 1970 en er woonden in de kleine huisjes veel te grote gezinnen. Het was in die tijd moeilijk om het hoofd boven water te houden, bij sommige werd zo nu en dan het gas of elektra afgesloten omdat er eenvoudig weg geen geld was om alle rekeningen te betalen. De daar woonachtige bevolking werkte grotendeels op de sleephelling of in de visserij.
Wel was er een sterke band tussen de bewoners, maar ook dit wijkje moest wijken voor de grote jongens met de dik gevulde portemonnee. Voor 1 gulden werd de grond verkocht en voilà daar kwam de Kom. Destijds waren er twee mogelijkheden om er te komen, aan het einde van de Kranenburgweg en het weggetje over de sluis.

Het enige wat er is overgebleven is de sluiswachters woning, die sterk doet denken aan het stationsgebouw van Obdam.
Het enige wat mij nu nog rest is het gevoel dat ik het even van me af heb geschreven.

Dit moet niet gezien worden als klaagzang, ik heb het tenslotte allemaal zelf meegemaakt, maar ik vind het spijtig dat ik mijn kinderen alleen kan vertellen hoe mooi en leuk het was en het op foto’s moet laten zien.

2 reacties

  1. Zelf ben ik ook opgegroeid op Scheveningen en alles wat je hebt geschreven zou ik zelf niet beter hebben omschreven. Jouw “ode” brengt weer een hoop herinneringen boven. Wij mogen ons gelukkig prijzen dat we het “oude” Scheveningen nog hebben meegemaakt. Tegelijkertijd is dat ook het trieste omdat wij nog weten hoe het vroeger was. Dit doet me denken aan de volgende zin: “Van oude menschen, de dingen die voorbij gaan” (Louis Couperus)

  2. Wat een leuke omschrijving van alles van Scheveningen. Ben zelf opgegroeid in het Renbaankwartier en heb later op de Westduinweg gewoont.. Ik woon zelf al jaren niet meer op Scheveningen maar denk met weemoed terug en ik heb altijd gezegd eens ga ik terug. Maar het is zo veranderd. En de appartementen die gebouwd worden zijn zo duur. Mijn twee oudste kinderen wonen wel op Scheveningen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
24 ⁄ 8 =